De bloementuin was uitgebloeid en de avond trad vroeg in daar de wolken talloos en dik waren. De herfst kondigde zich aan met een kille rukwind en het meisje dat in de tuin liep huiverde want ze had een veels te dun opwaaiend zomerjurkje aan. Toch liep ze door want achterin de tuin zou haar minnaar haar opwachten, in 't geniep, vol romantiek. Koud had het meisje het maar in de verzekering van de haar wachtende nacht van passie en geluk schreidde zij volharden voort en men kan zich haar huiver licht indenken toen zij plots een zwarte gestalte met een sikkelvormig instrument zag verrijzen in haar blikveld. ¶
'Parbleu,' zei het meisje, 'wie zijt gij?'. 'De dood,' sprak het wezen.
'Hm. Dat is de eerste keer dat ik U van zo nabij ontmoet. Tot zover was u slechts een concept, en van concepten houd ik niet zo, vooral niet in de kunst, maar nu zie ik u daadwerkelijk: u bent een bordeauxrode naar zwart neigende antropomorfe gestalte met twee gloeiende kooltjes als ogen. Als u achter een gordijn zou staan, zou het rode licht in uw ogen dwars door de stof heen waarneembaar zijn. U ruikt niet -zoals ik verwachtte- naar zwavel, maar naar vruchtbare aarde, wanneer het geregend heeft. Het enige dat mij weerhoudt om mij in uw uitnodigend uitgespreide armen te vleien is de koude die u uitstraalt. Laten we onze conversatie dan ook vooral beperken tot een intellectuele uitwisseling van ideeën. ¶
Vertel mij allereerst eens -wanneer het U belieft- waaraan ik de eer van uw bezoek te danken heb.' De dood nam plaats in de zetel.
'Welnu,' verzuchtte hij. 'Wil je de werkelijke verklaring met alle gruwelijke details en opzienbarende feiten, of de romantische, ook schokkende maar zoveel meer draaglijke verklaring?'
'Oh, doe de feitelijke maar,' zei het meisje.
De dood zuchtte nogmaals. 'Welnu,' begon hij.
'Oh nee, toch maar de romantische,' zei het meisje.
'Goed dan,' sprak de dood.
'Oh, of toch de feiten?' vroeg het meisje. De dood keek haar indringend aan.
'Feit of fictie?' zei het meisje, 'ik weet het gewoon niet. Er is voor allebei wel iets te zeggen, kijk, ik wil best weten wat waar is, maar ik ben ook heel vatbaar voor schoonheid moet je weten, ik ben tenslotte een meisje, en tja, die keuze valt me gewoon heel zwaar. Wat zou jij doen als je mij ¶
was? Wetenschap of kunst hè, dat is net zoiets, ik blijf daar maar tegenaan lopen...'.
De dood hief half wanhopig, half verveeld de ogen naar boven.
'Veel hedendaagse kunst,' vervolgde het meisje, 'blijft namelijk steken in een thematische opsomming, waaraan alle esthetische kwaliteiten ondergeschikt zijn gemaakt. Die eenduidigheid is dodelijk voor de verwondering. Trouwens, niet alleen in de kunst, maar bij eender welke waarneming wordt de hedendaagse mens gedreven door een verlangen naar definiëring, een dier bijvoorbeeld, mensen willen meteen weten welk dier ze voor zich hebben, in plaats van de eigenheid van ¶
bijvoorbeeld zijn bewegingen waar te nemen. Overigens...' Hier onderbrak de dood het meisje.
'Mijn waarde, hoe overtuigend ik je betoog ook vind, en hoe spijtig het ook is voor de mensen thuis, ik kom je toch halen. Maar, omdat ik je wel een sympathiek hart toedraag, geef ik je de keuze hoé te sterven.'
'Ik was nog niet klaar!' zei het meisje.
'Ok dan,' zei de dood.
'Ja, nu ben ik dus mijn punt vergeten. Bedankt.' zei het meisje, en trok haar beledigde-leverworst-gezicht.
'Ook goed,' zei de dood. 'Welaan dan, ik ben nu ook de drie opties vergeten. Dan maar op de klassieke wijze...' ¶
en de dood zwaaide wat met zijn zeis.
Zijn bewegingen hadden een bijzondere esthetische kwaliteit die het meisje wilde vastleggen. Maar helaas had ze haar camera aan een vriendin uitgeleend. 'Misschien met m'n fototoestel dan, met een lange sluitertijd,' dacht het meisje. Maar ze wilde de kamer niet verlaten, in de tijd dat ze haar fototoestel zou gaan halen zou de dood er weleens tussenuit kunnen knijpen. Dat risico wilde ze niet nemen. Dus keek ze aandachtig naar zijn bewegingen, om ze later, op een of andere manier, vanuit haar herinnering, opnieuw te kunnen vormgeven. Maar toen doofden de kooltjes in de dood zijn ogen en werd de kamer volledig duister.
Monday, May 26, 2008
Jean-Luc door Inge & Herman
9 uur. Jean-Luc ontwaakte uit een lucide droom waarin hij in een zweefmoeln had gezeten waarvan de stoeltjes onverwacht waren losgekoppeld, zodat de inzittenden in het luchtledige werden geworpen. Het was een heerlijke droom geweest. Eigenlijk had hij liever doorgeslapen, maar tant pis, het was weer tijd om portretten van toeristen te schetsen. Na een vlugge ¶
koffie wandelde Jean-Luc, met z'n pastelkrijtje richting Place du Tertre.
Er was echter geen plek voor hem, de terrassen van de restaurants stonden al uit. Jean-Luc keek op zijn horloge en zag dat het al tegen middernacht iep. 'Zut alors', zei hij en draaide een halve pirouette op zijn pantoffeltje om weer huiswaarts te keren. De weg terug was bergafwaarts dus Jean-Luc was in vijf minuten thuis. Hij legde zijn baret in de koelkast en schonk zichzelf een glaasje benzine in. Bij de drie-en-een-halfde slok verslikte hij zich en kuchtte luid. Dit deed de kat van ¶
de buren ontwaken die een krols gemiauw ten beste gaf. Waarop Jean-Luc z'n pierrot-kostuum aantrok.
Dat was zijn pyjama. Alle Fransen slapen in een pierrot-kostuum. Dat is een publiek geheim. Jean-Luc ontstak een olielampje en begaf zich naar het huis van de buren, die direct naast hem woonden. En terwijl hij met zijn vinger op de bel drukte spoot er een straaltje vloeistof recht in zijn gezicht. Het was rode wijn. Jean-Lu drukte nogmaals op de bel en hield zijn mond voor het gaatje waaruit de vloeistof was gkeomen. Maar nu was het azijn. De concierge, die alles van één verdieping hoger had gadegeslagen, schoot in de lach. Jean-Luc schrok ervan. Zozeer dat hij achterover viel, en zijn olielampje brak op het stenen plaveisel. Eindelijk werd de deur opengedaan, evenwel zonder dat iemand zich liet zien. ¶
Jean-Luc -in z'n pierrotkostuum- krabbelde overeind en sleepte zich naar de deuropening.
De deuropening was een ovaalvormig gat met een vliegengordijn in 400 kleuren met spiegeltjes en bamboescheuten die ritselden en klingelden in de wind. Jean-Luc brak een pompoen van z'n jasje, kustte hem en hij veranderde in een koets met 4 paarden ervoor. Jean-Luc stapte in en riep naar de koetsier 'Verras me!'. De koetsier reed naar de Opéra waar een uitvoering was van de Notenkraker. Jean-Luc rende de trap op maar alle loges waren gesloten. Hij rende naar benden maar ook daar waren alle deuren dicht. Hij zag een kleine trap die nog verder omlaag leidde, dus hij nam die. Beneden was een deur die wel open was. Achter ¶
de deur zag Jean-Luc honderden kleine zeilbootjes op het meer in de kelder van de Opéra.
Hij wierp zich erop, in de hoop te worden meegedreven naar paradijslijke oorden die hij kense uit vakantiebrochures. Maar de zeilbootjes bleken punaises en Jean-Luc's val werd accoustisch begeleid met paukenslagen en trombône-klanken. Met een zuur gezicht krabbelde Jean-Luc weer overeind en verwijderde een punaise uit zijn rode gummy-neus. Paukenslagen vergezelden zijn passen richting het boudoir, alwaar hij een harem verwachtte aan te zullen treffen, maar in plaats daarvan een siamese tweeling gewaar werd die met hun buiken aan elkaar verbonden ¶
waren, rondom hen cirkelde een speelgoedtreintje. Jean-Luc
bolde zijn wangen en blies het treintje omver. 1000en passagiers overleden, anderen raakten gewond. Jean-Luc zette zijn strohoed op en hupte weg, ondertussen olijk tsjilpend met een olijftakje in z'n snaveltje. Een oude visser zag het aan en zei tegen zichzelf 'Tja, zo trekt het leven aan je voorbij,' en stak een vredespijp op. Bij elke trek die hij er van nam kwam er een andere kleur rook uit in telkens een andere vorm. De laatste wollk was Poseidon die de visser met z'n drietand neerstak. De sirenen op een naburig eiland zongen er een lofzang op en alle zeemeerminnen dansten tot laat in de morgen en vanaf dat moment werd de aarde weer een paradijs.
koffie wandelde Jean-Luc, met z'n pastelkrijtje richting Place du Tertre.
Er was echter geen plek voor hem, de terrassen van de restaurants stonden al uit. Jean-Luc keek op zijn horloge en zag dat het al tegen middernacht iep. 'Zut alors', zei hij en draaide een halve pirouette op zijn pantoffeltje om weer huiswaarts te keren. De weg terug was bergafwaarts dus Jean-Luc was in vijf minuten thuis. Hij legde zijn baret in de koelkast en schonk zichzelf een glaasje benzine in. Bij de drie-en-een-halfde slok verslikte hij zich en kuchtte luid. Dit deed de kat van ¶
de buren ontwaken die een krols gemiauw ten beste gaf. Waarop Jean-Luc z'n pierrot-kostuum aantrok.
Dat was zijn pyjama. Alle Fransen slapen in een pierrot-kostuum. Dat is een publiek geheim. Jean-Luc ontstak een olielampje en begaf zich naar het huis van de buren, die direct naast hem woonden. En terwijl hij met zijn vinger op de bel drukte spoot er een straaltje vloeistof recht in zijn gezicht. Het was rode wijn. Jean-Lu drukte nogmaals op de bel en hield zijn mond voor het gaatje waaruit de vloeistof was gkeomen. Maar nu was het azijn. De concierge, die alles van één verdieping hoger had gadegeslagen, schoot in de lach. Jean-Luc schrok ervan. Zozeer dat hij achterover viel, en zijn olielampje brak op het stenen plaveisel. Eindelijk werd de deur opengedaan, evenwel zonder dat iemand zich liet zien. ¶
Jean-Luc -in z'n pierrotkostuum- krabbelde overeind en sleepte zich naar de deuropening.
De deuropening was een ovaalvormig gat met een vliegengordijn in 400 kleuren met spiegeltjes en bamboescheuten die ritselden en klingelden in de wind. Jean-Luc brak een pompoen van z'n jasje, kustte hem en hij veranderde in een koets met 4 paarden ervoor. Jean-Luc stapte in en riep naar de koetsier 'Verras me!'. De koetsier reed naar de Opéra waar een uitvoering was van de Notenkraker. Jean-Luc rende de trap op maar alle loges waren gesloten. Hij rende naar benden maar ook daar waren alle deuren dicht. Hij zag een kleine trap die nog verder omlaag leidde, dus hij nam die. Beneden was een deur die wel open was. Achter ¶
de deur zag Jean-Luc honderden kleine zeilbootjes op het meer in de kelder van de Opéra.
Hij wierp zich erop, in de hoop te worden meegedreven naar paradijslijke oorden die hij kense uit vakantiebrochures. Maar de zeilbootjes bleken punaises en Jean-Luc's val werd accoustisch begeleid met paukenslagen en trombône-klanken. Met een zuur gezicht krabbelde Jean-Luc weer overeind en verwijderde een punaise uit zijn rode gummy-neus. Paukenslagen vergezelden zijn passen richting het boudoir, alwaar hij een harem verwachtte aan te zullen treffen, maar in plaats daarvan een siamese tweeling gewaar werd die met hun buiken aan elkaar verbonden ¶
waren, rondom hen cirkelde een speelgoedtreintje. Jean-Luc
bolde zijn wangen en blies het treintje omver. 1000en passagiers overleden, anderen raakten gewond. Jean-Luc zette zijn strohoed op en hupte weg, ondertussen olijk tsjilpend met een olijftakje in z'n snaveltje. Een oude visser zag het aan en zei tegen zichzelf 'Tja, zo trekt het leven aan je voorbij,' en stak een vredespijp op. Bij elke trek die hij er van nam kwam er een andere kleur rook uit in telkens een andere vorm. De laatste wollk was Poseidon die de visser met z'n drietand neerstak. De sirenen op een naburig eiland zongen er een lofzang op en alle zeemeerminnen dansten tot laat in de morgen en vanaf dat moment werd de aarde weer een paradijs.
Friday, May 23, 2008
Adèle door Herman & Inge
'Wilt u dat niet aan de gordijnen afsmeren meneer?' riep Adèle, eigenaresse van de netgeopende massage- en relaxclub 'Het Hijgend Hert' en vanavond tevens gastvrouw. Hector stak snel z'n handen in de zakken van z'n pantalon en liep fluitend de tuin in waar diverse meisjes van lichte zeden het buitenzwembad bevolkten. Adèle greep geërgerd naar de champagne en vulde haar glas bij. 'Vreselijk toch, die nouveau riche clientèle, niet?' zei ze tegen Corrie, die net haard eerste avond had. Corrie -goed in haar vak maar slecht in Frans-¶
glimlachte was terug en hield haar glas op, de coke nog aan haar neus. Adèle gaf haar de hele fles en zette de filmprojector aan.
De beelden waren schokkend, niet zozeer inhoudelijk alswel letterlijk. 'Het is maar een schets hè', zei Adèle. 'Tuurlijk', antwoordde Rita, 'dat begrijp ik wel, wat alles wat jij doet is maar een schets'. Adèle zette de filmprojector weer af. 'Als het je niet interesseert, dan niet.' Rita haalde haar schouder op en keek om zich heen. Maar het enige dat ze zag was de fles. 'Als we die nu gauw leegdrinken, dan kunnen we de trein naar Scheveningen nog halen,' zei ze, 'dan stoppen we er een briefje in en gooien de fles in zee.' 'Daar ¶
heb ik geen zin in. Wat bedoel je trouwens met 'maar een schets'?'. Rita
nam een slok wijn. 'Oei,' dacht ze, 'dat is een verdomd goede wijn zeg', en nam er nog een. Binnen notime was de fles leeg. En zo begon haar alcoholisme. Het leek zo'n bon vivant die Rita, maar wat leek te beginnen als connaisseur-schap eindigde als een loze verslaving. In die zin was Rita een modelburger: daar waar men dacht dat de burger zich zou kunnen verheffen door 'm een opleiding te geven, eindigde deze met een loze consumptie-verslaving. Goed, dat ter zijde werd Rita de volgende dag wakker en herinnerde zich niks van wat zich had afgespeeld. Het ¶
enige dat nog vagelijk in haar hoofd rondgalmde was 'maar een schets...'.
'Meer dan een schets misschien, mijn magnus opus', dacht Adèle en schopte haar ballerina's uit, waarvan er eentje de hamsterkooi raakte, waarop Knabbel terstond ontwaakte en in zijn halfslaap naar zijn looprad wandelde. Adèle pakte een zaklamp en zette het diertje in het spotlicht. 'Prachtig,' dacht ze. 'Dit moet ik filmen.' Maar tegen de tijd dat Adèle haar camera had geïnstalleerd had de hamster zijn nachtgymnastiek al weer beëindigd en knabbelde wat op een worteltje, daarvan had Adèle al ¶
zo'n vier uur beeldmateriaal. Wat kon Adèle nu een filmen?
Grote cineasten schoten door haar hoofd, onvergetelijke scènes zoals Meliès' reis naar de maan, het doorgesneden oog van Buñuel, de kaarslichtscène van Kubrick, maar nee, Adèle wilde iets minder artistieks filmen. Ze besloot zich te laten inspireren door Barbapapa en herinnerde zich dat ze nog wat plasticine in een keukenla had weggestopt voor verveelde momenten. Dus begon ze te kleien en al snel had ze een prachtige Barbapapa en Barbamama geboetseerd waarmee ze vervolgens het ongelovelijk arbeidsintensieve proces doorliep van het maken van een animatiefilm. De inhoud laat zich raden: Barbapapa ¶
ontmoet Barbamama, raakt opgewonden en de rest is het hormonale spel der natuur.
Maar stijlvol in beeld gebracht, met vaseline op de lens en sprookjesachtige landschappen ertussendoor gemonteerd, met vogels die zingen en dansen. Barbamama buigt zich voorover en ritme en melodie zetten een sensuele dialoog in. Een beetje à la Ben Webster, maar dan zonder de blazers. Enkel contrabas en snare-drum.
glimlachte was terug en hield haar glas op, de coke nog aan haar neus. Adèle gaf haar de hele fles en zette de filmprojector aan.
De beelden waren schokkend, niet zozeer inhoudelijk alswel letterlijk. 'Het is maar een schets hè', zei Adèle. 'Tuurlijk', antwoordde Rita, 'dat begrijp ik wel, wat alles wat jij doet is maar een schets'. Adèle zette de filmprojector weer af. 'Als het je niet interesseert, dan niet.' Rita haalde haar schouder op en keek om zich heen. Maar het enige dat ze zag was de fles. 'Als we die nu gauw leegdrinken, dan kunnen we de trein naar Scheveningen nog halen,' zei ze, 'dan stoppen we er een briefje in en gooien de fles in zee.' 'Daar ¶
heb ik geen zin in. Wat bedoel je trouwens met 'maar een schets'?'. Rita
nam een slok wijn. 'Oei,' dacht ze, 'dat is een verdomd goede wijn zeg', en nam er nog een. Binnen notime was de fles leeg. En zo begon haar alcoholisme. Het leek zo'n bon vivant die Rita, maar wat leek te beginnen als connaisseur-schap eindigde als een loze verslaving. In die zin was Rita een modelburger: daar waar men dacht dat de burger zich zou kunnen verheffen door 'm een opleiding te geven, eindigde deze met een loze consumptie-verslaving. Goed, dat ter zijde werd Rita de volgende dag wakker en herinnerde zich niks van wat zich had afgespeeld. Het ¶
enige dat nog vagelijk in haar hoofd rondgalmde was 'maar een schets...'.
'Meer dan een schets misschien, mijn magnus opus', dacht Adèle en schopte haar ballerina's uit, waarvan er eentje de hamsterkooi raakte, waarop Knabbel terstond ontwaakte en in zijn halfslaap naar zijn looprad wandelde. Adèle pakte een zaklamp en zette het diertje in het spotlicht. 'Prachtig,' dacht ze. 'Dit moet ik filmen.' Maar tegen de tijd dat Adèle haar camera had geïnstalleerd had de hamster zijn nachtgymnastiek al weer beëindigd en knabbelde wat op een worteltje, daarvan had Adèle al ¶
zo'n vier uur beeldmateriaal. Wat kon Adèle nu een filmen?
Grote cineasten schoten door haar hoofd, onvergetelijke scènes zoals Meliès' reis naar de maan, het doorgesneden oog van Buñuel, de kaarslichtscène van Kubrick, maar nee, Adèle wilde iets minder artistieks filmen. Ze besloot zich te laten inspireren door Barbapapa en herinnerde zich dat ze nog wat plasticine in een keukenla had weggestopt voor verveelde momenten. Dus begon ze te kleien en al snel had ze een prachtige Barbapapa en Barbamama geboetseerd waarmee ze vervolgens het ongelovelijk arbeidsintensieve proces doorliep van het maken van een animatiefilm. De inhoud laat zich raden: Barbapapa ¶
ontmoet Barbamama, raakt opgewonden en de rest is het hormonale spel der natuur.
Maar stijlvol in beeld gebracht, met vaseline op de lens en sprookjesachtige landschappen ertussendoor gemonteerd, met vogels die zingen en dansen. Barbamama buigt zich voorover en ritme en melodie zetten een sensuele dialoog in. Een beetje à la Ben Webster, maar dan zonder de blazers. Enkel contrabas en snare-drum.
Egbert door Inge & Herman
Hij was 73 en kon zijn plas niet meer ophuoden, daarom droeg hij een luier. Maar op zijn hoofd. Lekker absurd, lekker Dada. Nee.
Hij was 42 en speelde dwarsfluit en harp, maar er zaten te veel snaren op dus sneed ie er een aantal door. Nu had de harp nog maar 3 snaren. Hij, of laten hem bij z'n naam noemen, ¶
Egbert, Egbert vond ook dat er teveel klepjes op z'n dwarsfluit zaten, dus brak hij er een paar van af.
'Zo, tijd voor jazz', riep hij en floot er lustig maar onoirlijk op los. Na een solo van 3,5 uur stortte hij uitgeput ter aarde. Bewusteloos. 'Wat een held', zei een toehoorder. 'Wat een anarchie', zei een ander. Het was waar, Egbert brak met de rigide voorschriften der gecomponeerde muziek en het daarbij horend vormgegeven instrumentarium. Eenmaal bijgekomen zocht hij zijn jas en fluitkoffer, poetste z'n fluit nog even op, pakte 'm in alsmede zichzelf en begaf zich door een gure winterwind op weg naar huis. 'Vormgeving is beperking' dacht hij terwijl het begon te sneeuwen. De wegen werden wit, de wind kouder en feller. Egbert sloeg een hoek om en liep een ¶
grote donkere gestalte tegen het lijf. 'Jules Deelder?' stamelde Egbert terwijl hij z'n idiote ziekenfondsbrilletje weer recht op z'n neus zette.
'Ja, en jij?'
'Ik ben Egbert,' stamelde Egbert, 'ik schrijf ook gedichten, net als u, alleen dan beter, of nee, dat niet natuurlijk, ik bedoel anders. Klankgedichten. Heel Dada', en terwijl Deelder naar de wqc liep, bleef Egbert gewoon doorvertellen: 'ik streef naar absolute zinloosheid, ik ben ook actief als beeldend kunstenaar, ik smeer mezelf in met vingerverg en dan ga ik op en neer rollen en dat film ik dan, maar zonder tapeje in de camera te stoppen. Ik ben zó... ja, hoe zal ik het noemen. Ik ben een pinguin!' ¶
Egbert vroeg zich af wat hij verder nog kon zeggen.
Hij staarde naar de muur en probeerde een pakkende tekst te vinden. Maar het enige dat kwam waren beelden. Beelden van de gevallen hoer van Babylon, van zevenkoppige draken, van instortende torens en de toorn Gods die aan de hemel zichtbaar was als bliksemschichten. Egbert had een visioen. 'Stop... wacht... schrijf dit op' murmelde Egbert en wilde beginnen zijn visioen te verwoorden, toen er opeens een luchtalarm klonk, een ¶
fanfare voorbijkwam, de Red Arrows hun nieuwe supersonische vliegtuigen gingen testen en een stoet van stakende ambulances en brandweerauto's passeerde. Egberts woorden werden subtiel overstemd.
Het deed er niet toe. De ambulancebroeders zagen Egbert aan voor een gevaarlijke gek en bonden hem vast op het brandcard. Hoezeer Egbert zich ook verzette, het mocht niet baten. Egbert werd als een vrachtje afgeleverd bij een psychiatrisch instituut, alwaar hij in een koud bad met een plank werd gestopt en daarbij werd geobserveerd door ¶
de hoofdzuster, die een diagnose probeerde te stellen, maar Egbert was niet makkelijk te categoriseren.
Het maakte de hoofdzuster onzeker hetwelk haar positie als authoriteit zou kunnen ondermijnen, hetwelk haar nog onzekerder maakte. Dus uiteindelijk riep ze maar wat. 'Kanker' zei ze. 'Wat?' zei Egbert verschrikt. 'Typhus', zei de hoofdzuster, 'Wat??' riep Egbert nu. 'Kut. Klote. Kanker.' tierde de hoofdzuster, 'U heeft een zeer zeldzame vorm van mazelen,' gokte ze in het wilde weg. 'Oh,' zuchtte Egbert, want dat klonk al weer een stuk betr. 'En is daar nog iets aan te doen?' vroeg hij hoopvol. 'Ja hoor,' zei de hoofdzuster. '3 stuks groente en 2 stuks fruit per dag, soms een glaasje wijn, af en toe een sigaretje tegen de stress, beetje dom om je heen lachen zodat mensen teruglachen, op tijd naar bed en genieten van de dingen die je doet!' Dat klonk Egbert als muziek in de oren, dus pakte hij pen en papier en schreef een en ander op in vrijwel onleesbaar notenschrift dat door z'n multi-interpretabele notering later veel bekendheid genoot als 's werelds eerste jazz-opera.
Hij was 42 en speelde dwarsfluit en harp, maar er zaten te veel snaren op dus sneed ie er een aantal door. Nu had de harp nog maar 3 snaren. Hij, of laten hem bij z'n naam noemen, ¶
Egbert, Egbert vond ook dat er teveel klepjes op z'n dwarsfluit zaten, dus brak hij er een paar van af.
'Zo, tijd voor jazz', riep hij en floot er lustig maar onoirlijk op los. Na een solo van 3,5 uur stortte hij uitgeput ter aarde. Bewusteloos. 'Wat een held', zei een toehoorder. 'Wat een anarchie', zei een ander. Het was waar, Egbert brak met de rigide voorschriften der gecomponeerde muziek en het daarbij horend vormgegeven instrumentarium. Eenmaal bijgekomen zocht hij zijn jas en fluitkoffer, poetste z'n fluit nog even op, pakte 'm in alsmede zichzelf en begaf zich door een gure winterwind op weg naar huis. 'Vormgeving is beperking' dacht hij terwijl het begon te sneeuwen. De wegen werden wit, de wind kouder en feller. Egbert sloeg een hoek om en liep een ¶
grote donkere gestalte tegen het lijf. 'Jules Deelder?' stamelde Egbert terwijl hij z'n idiote ziekenfondsbrilletje weer recht op z'n neus zette.
'Ja, en jij?'
'Ik ben Egbert,' stamelde Egbert, 'ik schrijf ook gedichten, net als u, alleen dan beter, of nee, dat niet natuurlijk, ik bedoel anders. Klankgedichten. Heel Dada', en terwijl Deelder naar de wqc liep, bleef Egbert gewoon doorvertellen: 'ik streef naar absolute zinloosheid, ik ben ook actief als beeldend kunstenaar, ik smeer mezelf in met vingerverg en dan ga ik op en neer rollen en dat film ik dan, maar zonder tapeje in de camera te stoppen. Ik ben zó... ja, hoe zal ik het noemen. Ik ben een pinguin!' ¶
Egbert vroeg zich af wat hij verder nog kon zeggen.
Hij staarde naar de muur en probeerde een pakkende tekst te vinden. Maar het enige dat kwam waren beelden. Beelden van de gevallen hoer van Babylon, van zevenkoppige draken, van instortende torens en de toorn Gods die aan de hemel zichtbaar was als bliksemschichten. Egbert had een visioen. 'Stop... wacht... schrijf dit op' murmelde Egbert en wilde beginnen zijn visioen te verwoorden, toen er opeens een luchtalarm klonk, een ¶
fanfare voorbijkwam, de Red Arrows hun nieuwe supersonische vliegtuigen gingen testen en een stoet van stakende ambulances en brandweerauto's passeerde. Egberts woorden werden subtiel overstemd.
Het deed er niet toe. De ambulancebroeders zagen Egbert aan voor een gevaarlijke gek en bonden hem vast op het brandcard. Hoezeer Egbert zich ook verzette, het mocht niet baten. Egbert werd als een vrachtje afgeleverd bij een psychiatrisch instituut, alwaar hij in een koud bad met een plank werd gestopt en daarbij werd geobserveerd door ¶
de hoofdzuster, die een diagnose probeerde te stellen, maar Egbert was niet makkelijk te categoriseren.
Het maakte de hoofdzuster onzeker hetwelk haar positie als authoriteit zou kunnen ondermijnen, hetwelk haar nog onzekerder maakte. Dus uiteindelijk riep ze maar wat. 'Kanker' zei ze. 'Wat?' zei Egbert verschrikt. 'Typhus', zei de hoofdzuster, 'Wat??' riep Egbert nu. 'Kut. Klote. Kanker.' tierde de hoofdzuster, 'U heeft een zeer zeldzame vorm van mazelen,' gokte ze in het wilde weg. 'Oh,' zuchtte Egbert, want dat klonk al weer een stuk betr. 'En is daar nog iets aan te doen?' vroeg hij hoopvol. 'Ja hoor,' zei de hoofdzuster. '3 stuks groente en 2 stuks fruit per dag, soms een glaasje wijn, af en toe een sigaretje tegen de stress, beetje dom om je heen lachen zodat mensen teruglachen, op tijd naar bed en genieten van de dingen die je doet!' Dat klonk Egbert als muziek in de oren, dus pakte hij pen en papier en schreef een en ander op in vrijwel onleesbaar notenschrift dat door z'n multi-interpretabele notering later veel bekendheid genoot als 's werelds eerste jazz-opera.
Weer een nieuw avontuur van Harry Haas en Otje Konijn, door Inge & Herman
Zwetend werd Otje wakker. Hij had een vreselijke droom gehad waarin hij zijn identiteit was verloren.'Wie ben ik? Wat kan ik? Waar gaan we naartoe?' vroeg hij hardop, foutief Gaugain citerend.
'Zeg, kan dat wat zachter?', riep Harry Haas, zijn buurman, die al weken aan slapeloosheid leed. 'Oh, sorry,' zei Otje, en schoot direct in zijn slacht- ¶
offerrol. 'Ik zal het wel weer verkeerd doen,' dacht hij. Maar het probleem bleef: wie WAS Otje eigenlijk?
Was Otje eigenlijk wel te vertrouwen? Harry Haas kwam er niet uit. Hij besloot Otje aan een test te onderwerpen: hij zou -zogenaamd- twee dagen van huis gaan en Otje vragen zijn kruiden te verzorgen, waarbij hij dan heel terloops zou laten vallen 'dat er hier in dit kastje geen belangrijke dingen liggen, alleen heel persoonlijke spullen'. Daarvoor, vóór het kastje, zou hij dan wat grassprietjes leggen, in een bepaald patroon, en als hij dan na 2 dagen terugkwam, en het patroon veranderd ¶
zou zijn, dan zou hij weten dat Otje een onbetrouwbaar konijn was.
Nu dat hij dat niet wist, dacht hij dat Otje een geode vriend was. Zo eentje die met je huilt en met je lacht, met wie je alles delen kan. Harry Haas besloot zijn meest intieme geheim te delen met Otje. 'Otje,' zei hij, en keek 'm veelbetekenend aan. 'Je moet weten, jongen, en ik zeg dat niet makkelijk, maar...' Een ongemakkelijke stilte viel. Otje draaide wat aan z'n kralen-dreads. ¶
'... Otje, wil je met me... ehm... minnekozen?' Harry fluisterde het bijna, sloot z'n oogjes half en bracht z'n snuit richting Otje.
'Minnekozen' dacht Otje, 'vozen bedoelt-ie. Die fijnzinnigheid van Harry is pure komedie. Ik geef mijzelf niet zomaar bloot', maar het was al geschied: Harry had Otje al voor zich gewonnen door Otje' gevoelige buikje te strelen. 'Mijn verstand zegt 'nee'' zei Otje zwaar ademend. Haary beet zachtjes in Otje's oor. 'Wat ben je toch een rothaas' hijgde Otje. 'Ja, een ¶
hele lieve rothaas, dat weet je toch Otje'.
Otje was het gezeik van Harry opeens zat, pakte een elastiekje en een kiezelsteen, richtte tussen Harry's ogen en schoot.
Harry was eerst stil, wiebelde en wankelde toen was, en viel vervolgens recht voorover.
Otje stond op, gooie z'n konijne-oortjes nonchalant in z'n nek, startte z'n motor en reed weg, weg van die plek, van de wereld, het avontuur tegemoet.
Welk avontuur?
Welnu, waarde lezers, dat is voor de volgende keer.
-WORDT VERVOLGD-
'Zeg, kan dat wat zachter?', riep Harry Haas, zijn buurman, die al weken aan slapeloosheid leed. 'Oh, sorry,' zei Otje, en schoot direct in zijn slacht- ¶
offerrol. 'Ik zal het wel weer verkeerd doen,' dacht hij. Maar het probleem bleef: wie WAS Otje eigenlijk?
Was Otje eigenlijk wel te vertrouwen? Harry Haas kwam er niet uit. Hij besloot Otje aan een test te onderwerpen: hij zou -zogenaamd- twee dagen van huis gaan en Otje vragen zijn kruiden te verzorgen, waarbij hij dan heel terloops zou laten vallen 'dat er hier in dit kastje geen belangrijke dingen liggen, alleen heel persoonlijke spullen'. Daarvoor, vóór het kastje, zou hij dan wat grassprietjes leggen, in een bepaald patroon, en als hij dan na 2 dagen terugkwam, en het patroon veranderd ¶
zou zijn, dan zou hij weten dat Otje een onbetrouwbaar konijn was.
Nu dat hij dat niet wist, dacht hij dat Otje een geode vriend was. Zo eentje die met je huilt en met je lacht, met wie je alles delen kan. Harry Haas besloot zijn meest intieme geheim te delen met Otje. 'Otje,' zei hij, en keek 'm veelbetekenend aan. 'Je moet weten, jongen, en ik zeg dat niet makkelijk, maar...' Een ongemakkelijke stilte viel. Otje draaide wat aan z'n kralen-dreads. ¶
'... Otje, wil je met me... ehm... minnekozen?' Harry fluisterde het bijna, sloot z'n oogjes half en bracht z'n snuit richting Otje.
'Minnekozen' dacht Otje, 'vozen bedoelt-ie. Die fijnzinnigheid van Harry is pure komedie. Ik geef mijzelf niet zomaar bloot', maar het was al geschied: Harry had Otje al voor zich gewonnen door Otje' gevoelige buikje te strelen. 'Mijn verstand zegt 'nee'' zei Otje zwaar ademend. Haary beet zachtjes in Otje's oor. 'Wat ben je toch een rothaas' hijgde Otje. 'Ja, een ¶
hele lieve rothaas, dat weet je toch Otje'.
Otje was het gezeik van Harry opeens zat, pakte een elastiekje en een kiezelsteen, richtte tussen Harry's ogen en schoot.
Harry was eerst stil, wiebelde en wankelde toen was, en viel vervolgens recht voorover.
Otje stond op, gooie z'n konijne-oortjes nonchalant in z'n nek, startte z'n motor en reed weg, weg van die plek, van de wereld, het avontuur tegemoet.
Welk avontuur?
Welnu, waarde lezers, dat is voor de volgende keer.
-WORDT VERVOLGD-
Harry Haas en Otje Konijn part zoveel door Inge & Herman
'Harry Haas' stond op een bordje bovenaan de ingang van Harry's holletje te lezen. 'Niet toegankelijk voor dwazen'. Otje het Konijn vroeg zich af wat deze boodschap nu weer te betekenen had, maar vatte het niet persoonlijk op. Otje was een redelijk konijn, geen lanterfanter. 'Harry?', riep Otje, 'ben je daar Harry?' Geen antwoord. ¶
Ik zal later deze middag nog wel eens teruggaan dacht Otje en ging op zoek naar gemberwortel. Dat was makkelijk gedacht maar moeilijk gedaan. Gemberwortel gedijde niet goed op Europese grond en Otje was een Europees konijn. Na een aantal dagen zoeken gaf hij het op en belde aan bij Harry Haas' Exotische Import Groothandel. 'Ja? Wat?' zei Harry, die de deur opende. 'Ik wil graag wat gemberwortel,' zei Otje. Harry Haas weet met z'n pootje naar een bordje naast de deur: ¶
'GEEN LEVERING AAN PARTICULIEREN', stond er, en Harry sloeg de deur dicht. Dat maakte Otje razend. 'Die vieze kapitalist', dacht Otje, 'ik zal hem betaald zetten!'
Aldus verspreidde Otje de roddel in het bos dat Harry's zaakjes niet in orde waren. Niet helemaal koosjer! En de roddel verspreidde zich snel, Harry's klandizie daalde zienderogen. 'Ik snap er niets van', klaagde Harry tegen Otje, waarop Otje met zijn meest onschuldige blik antwoordde 'Tja, soms weet je ook gewoon niet waar iets aan ligt, d'r is natuurlijk wel een oorzaak ¶
maar ja... Misschien moet je jezelf eens in de spiegel bekijken, Harry.'
'Ja, goed idee zeg' zei Harry en pakte een spiegel uit z'n handtasje. 'Oh... my... god...' stamelde Harry, die opeens zag wat voor een enorme wallen hij onder z'n ogen had. Hij zag er niet uit! Schaamte maakte zich van Harry meester en hij verborg z'n gezicht achter z'n pootjes. 'Laat me alleen, alstjeblieft,' zei Harry, maar Otje bleef. 'Nee hoor, ik blijf lekker hier' zie Otje en rolde een shaggie. 'Pleaaasse' probeerde Harry, maar Otje was Oostindisch doof en stak z'n sigaret aan. ¶
Harry voelde zich een enorme sukkel. Otje lachte in zichzelf en nam een grote haal. 'Zeg Harry,' zei Otje, 'vertel me eens, heb jij enig idee wat jij zou kunnen toevoegen aan de wereld met die kop van jou?'
'Nou ik zou, ik bedoel, ik heb hele goede ideëen. Over staatsinrichting enzo, maar ook enkele bijkomstige gedachten, met een grote entertainende waarde, die wellicht ook' 'Jaja,' zei Otje, 'zwijg nu maar, ik ben dat gleuter van jou goed zat' en hupte weg. Harry Haas riep nog 'zal wel projectie zijn.' Maar Otje hoorde het al niet meer. Otje neuriede een liedje.
Ik zal later deze middag nog wel eens teruggaan dacht Otje en ging op zoek naar gemberwortel. Dat was makkelijk gedacht maar moeilijk gedaan. Gemberwortel gedijde niet goed op Europese grond en Otje was een Europees konijn. Na een aantal dagen zoeken gaf hij het op en belde aan bij Harry Haas' Exotische Import Groothandel. 'Ja? Wat?' zei Harry, die de deur opende. 'Ik wil graag wat gemberwortel,' zei Otje. Harry Haas weet met z'n pootje naar een bordje naast de deur: ¶
'GEEN LEVERING AAN PARTICULIEREN', stond er, en Harry sloeg de deur dicht. Dat maakte Otje razend. 'Die vieze kapitalist', dacht Otje, 'ik zal hem betaald zetten!'
Aldus verspreidde Otje de roddel in het bos dat Harry's zaakjes niet in orde waren. Niet helemaal koosjer! En de roddel verspreidde zich snel, Harry's klandizie daalde zienderogen. 'Ik snap er niets van', klaagde Harry tegen Otje, waarop Otje met zijn meest onschuldige blik antwoordde 'Tja, soms weet je ook gewoon niet waar iets aan ligt, d'r is natuurlijk wel een oorzaak ¶
maar ja... Misschien moet je jezelf eens in de spiegel bekijken, Harry.'
'Ja, goed idee zeg' zei Harry en pakte een spiegel uit z'n handtasje. 'Oh... my... god...' stamelde Harry, die opeens zag wat voor een enorme wallen hij onder z'n ogen had. Hij zag er niet uit! Schaamte maakte zich van Harry meester en hij verborg z'n gezicht achter z'n pootjes. 'Laat me alleen, alstjeblieft,' zei Harry, maar Otje bleef. 'Nee hoor, ik blijf lekker hier' zie Otje en rolde een shaggie. 'Pleaaasse' probeerde Harry, maar Otje was Oostindisch doof en stak z'n sigaret aan. ¶
Harry voelde zich een enorme sukkel. Otje lachte in zichzelf en nam een grote haal. 'Zeg Harry,' zei Otje, 'vertel me eens, heb jij enig idee wat jij zou kunnen toevoegen aan de wereld met die kop van jou?'
'Nou ik zou, ik bedoel, ik heb hele goede ideëen. Over staatsinrichting enzo, maar ook enkele bijkomstige gedachten, met een grote entertainende waarde, die wellicht ook' 'Jaja,' zei Otje, 'zwijg nu maar, ik ben dat gleuter van jou goed zat' en hupte weg. Harry Haas riep nog 'zal wel projectie zijn.' Maar Otje hoorde het al niet meer. Otje neuriede een liedje.
Wednesday, March 19, 2008
ZT door Ruth, Renate, Inge en Fanny (15/03/08)
En toen ging de bal aan het rollen. Alle luchtmatrassen gingen lek. Alle honden begonnen te janken en te blaffen. ¶ Alle melk werd zuur en de soufflé zakte in. Ik zag plotseling iets bewegen. Het was tamelijk ondefinieerbaar wat ik daar zag. Het was een soort rups die daar uitkroop. Ik verstond niet wat hij zei. Uit zijn buik stak een vogeltje dat meteen haar vleugeltjes spreidde en wegvloog ¶ naar het land van My Little Pony, de oversekste paardenhoertjes met hun wulpse staartjes. ‘wie ben jij?’ vroeg een stem die nergens vandaan leek te komen. My Little Pony sloeg met haar staartje de fruitvliegjes van haar ¶ achterste. ‘Wie ben jij?’ klonk de stem nogmaals. My Little Pony glimlachte. De steentjes in zijn lange manen glitterden en glinsterden. My little pony schitterde. Hij glimlachte en toen weerklonk zijn guitige zoete stem. Ik ben ¶ Averoes. Ik behoor tot het ras van de Little Ponies, dat stamt uit het post-Barbie tijdperk. Je had ook nog andere fabeldieren die destijds furore maakten: de troelie woelie en de lolobal en de Monchichi. ¶ Maar ik, ik ben een raspaardje hoor. Heerlijk galopperen op de stevige rug van het beest. Helemaal in extase tot er allemaal sneeuwkristallen explodeerden. Een begin zonder einde aan te breien. Rechts over links. Links over ¶ rechts. Averechts. Regelmatig van patroon. Geen epileptische, impulsieve, spasmatische of sarcastische dissonanten. Pure harmonie en liefdevolle relaties tussen het individu en de wereld. How do you think it feels? Kom, dan fluiter ik het in je oor.
Otje & Harry Revisited door Terry, Inge, Fanny en Herman (23/02/08)
‘De struisvogel struikelt over de struik!’ Harry kon niet meer stoppen deze zin te herhalen terwijl hij met twee takken –die hij aan de uiteinden van twee gekleurde kralen had voorzien- op een lege ijzeren ton sloeg. Otje het konijn deed of hij niets hoorde maar zag zich uiteindelijk toch genoodzaakt Harry’s takken af te pakken en deze in een diepe put te werpen, waarop Harry gewoon twee andere takken van de grond ¶ raapte om mee op de ton te slaan: PAM PAM PAM ‘de struisvogel struikelt over de struik!’ Otje legde zijn pootjes over zijn oren. Zulk kabaal deed hem altijd terug denken aan zijn traumatische oorlogservaringen in zijn vroege jeugd. Al kon hij zich er niet veel van herinneren –Otje was tenslotte slechts anderhalf jaar oud toen-, de periode van de Grote Strijd ¶ der Hazen en Konijnen had diepe sporen getrokken in Otjes persoonlijkheid. Dit uitte zich dan ook direct naar Harry. Hun relatie was compleet verstoord. Dat was jammer omdat er potentie was in hun vriendschap. Maar de geschiedenis was sterker dan de aantrekkingskracht tussen de twee en zo eindigden Harry en Otje letterlijk als schoolvoorbeeld van de negatieve gevolgen van het racisme. ‘Onderscheid op basis van ras zou verboden moeten worden’ zei Liflaf de Luiaard, en viel in slaap. De hele klas raakte ¶ in rep en roer, begon propjes, kauwgom en later bierblikjes –leeg- te gooien, maar Liflaf slipe rustig door.
Liflaf had zijn slaapvermogen te danken aan een regelmatig leven. Geen alcohol, geen tabak, regelmatige toepassing van lichamelijke oefening en koude douches. Liflaf hanteerde deze ijzeren regelmaat en zijn gecontroleerd verlangen ¶ met de vaardigheid van een doorgewinterde ijsbeer. Liflaf was de beste slaper ter wereld. Niet erg produktiefenerzijds, maar ook geen gevaar voor de maatschappelijke orde anderzijds. Hoewel.. Liflafs’ inertie oefende een grote aantrekkingskracht uit op de andere dieren in het bos. Eén derde van de dierengemeenschap was inmiddels part-time gaan werken, ‘liever ¶ tijd dan geld’ zeiden ze. Maar als dit zo doorging, wie moest er dan opdraaien voor de sociale zekerheid? Harry Haas had hierover een interessante theorie ontwikkeld. ‘Gewoon afschaffen die hele santenkraam!’ In Harry’s maatschappijvisie was geen plaats voor uitvretende luiaards: ‘Gewoon aan de slag. Handen uit de mouwen. Er is altijd wel een kantoor dat moet worden schoongemaakt. En anders rot je maar op naar een ander land. Of je kan leren leven op de lucht.’ Harry for president!
Liflaf had zijn slaapvermogen te danken aan een regelmatig leven. Geen alcohol, geen tabak, regelmatige toepassing van lichamelijke oefening en koude douches. Liflaf hanteerde deze ijzeren regelmaat en zijn gecontroleerd verlangen ¶ met de vaardigheid van een doorgewinterde ijsbeer. Liflaf was de beste slaper ter wereld. Niet erg produktiefenerzijds, maar ook geen gevaar voor de maatschappelijke orde anderzijds. Hoewel.. Liflafs’ inertie oefende een grote aantrekkingskracht uit op de andere dieren in het bos. Eén derde van de dierengemeenschap was inmiddels part-time gaan werken, ‘liever ¶ tijd dan geld’ zeiden ze. Maar als dit zo doorging, wie moest er dan opdraaien voor de sociale zekerheid? Harry Haas had hierover een interessante theorie ontwikkeld. ‘Gewoon afschaffen die hele santenkraam!’ In Harry’s maatschappijvisie was geen plaats voor uitvretende luiaards: ‘Gewoon aan de slag. Handen uit de mouwen. Er is altijd wel een kantoor dat moet worden schoongemaakt. En anders rot je maar op naar een ander land. Of je kan leren leven op de lucht.’ Harry for president!
ZT door Terry, Inge, Fanny en Herman (23/02/08)
‘Wat zal ik eens op tafel zetten?’ vroeg tante Sidonia zich af, ‘gewoon aardappelen, bloemkool en een braadworstje, of zal ik eens voor die gekke ¶ groenteburgers gaan?’ Ten einde raad besloot Sidonia het dieetboek van Sonja Bakker te raadplegen.
In de index vond ze een gerecht dat meer aansloot bij haar smaakvoorkeuren: geconfijte gember met kalfsschenkel. Sidonia’s mond werd vochtig, en er viel zelfs een druppel speeksel op het boordje van haar zijden bloesje. ¶
Gelukkig zag niemand het. Sidonia grinnikte en liep naar de kelderkast om de gemberbolletjes te pakken. Wat zijn die toch altijd heerlijk verwarmend, smakelijk en zoet. Een echte opkikker tussen twee fasen afstoffen in. Toch geen hysterie mevrouw? Welnee. Hysterie heeft volgens Freud een verband met de baarmoeder maar wie hecht geloof aan zijn gebrauwel, geouwehoer en gezemel. Wat een projectie, die leed aan die ¶ man. Oh nee, wat leed die man aan projectie dei boleet. Wat een gekke zwam die boleet. Wat een idiote vliegenzwam, wat een vreemde sji-take, een afgedwaalde champignon, onaangepaste paddestoel. Superlatieven schoten tekort, beeldspraak voldeed niet meer, het enige dat restte was theater. Vrije expressie, niet met tekst, nee: bewegingstheater. Mime was eigenlijk de enige optie. En op dit moment kwam Corry ¶ het verhaal binnen. Corry de clown. Ze was weggelopen van het Hongaars staatscircus toen ze 12 was omdat haar liberale ideeën niet stookten met het verder vrij communistisch georienteerde kunstenaarsgezelschap. Na met veel moeite over het ijzeren gordijn geklauterd te zijn, bleek het Westerse paradijs ¶ ook niet wat ze gehoopt had. Arme Corry eindigde achter de ramen op een derde-rangs achtergracht van de Amsterdamse wallen. Daar kwamen haar acrobatische capaciteiten overigens nog wel van pas. Haar seksuele diensten waren zeer gegeerd en Corry slaagde erin haar lot met waardigheid te dragen. Haar openingszin luidde steevast ‘jouw genot is mijn genot’, een zin die natuurlijk als muziek in de oren van de hoerenlopers klonk, omdat zij liever de illusie koesterden van Corry’s oprechte interesse in hen, dan de bittere waarheid te erkennen dat alles wat Corry tegen zei en deed voortvloeide uit een sluwe marktstrategie.
In de index vond ze een gerecht dat meer aansloot bij haar smaakvoorkeuren: geconfijte gember met kalfsschenkel. Sidonia’s mond werd vochtig, en er viel zelfs een druppel speeksel op het boordje van haar zijden bloesje. ¶
Gelukkig zag niemand het. Sidonia grinnikte en liep naar de kelderkast om de gemberbolletjes te pakken. Wat zijn die toch altijd heerlijk verwarmend, smakelijk en zoet. Een echte opkikker tussen twee fasen afstoffen in. Toch geen hysterie mevrouw? Welnee. Hysterie heeft volgens Freud een verband met de baarmoeder maar wie hecht geloof aan zijn gebrauwel, geouwehoer en gezemel. Wat een projectie, die leed aan die ¶ man. Oh nee, wat leed die man aan projectie dei boleet. Wat een gekke zwam die boleet. Wat een idiote vliegenzwam, wat een vreemde sji-take, een afgedwaalde champignon, onaangepaste paddestoel. Superlatieven schoten tekort, beeldspraak voldeed niet meer, het enige dat restte was theater. Vrije expressie, niet met tekst, nee: bewegingstheater. Mime was eigenlijk de enige optie. En op dit moment kwam Corry ¶ het verhaal binnen. Corry de clown. Ze was weggelopen van het Hongaars staatscircus toen ze 12 was omdat haar liberale ideeën niet stookten met het verder vrij communistisch georienteerde kunstenaarsgezelschap. Na met veel moeite over het ijzeren gordijn geklauterd te zijn, bleek het Westerse paradijs ¶ ook niet wat ze gehoopt had. Arme Corry eindigde achter de ramen op een derde-rangs achtergracht van de Amsterdamse wallen. Daar kwamen haar acrobatische capaciteiten overigens nog wel van pas. Haar seksuele diensten waren zeer gegeerd en Corry slaagde erin haar lot met waardigheid te dragen. Haar openingszin luidde steevast ‘jouw genot is mijn genot’, een zin die natuurlijk als muziek in de oren van de hoerenlopers klonk, omdat zij liever de illusie koesterden van Corry’s oprechte interesse in hen, dan de bittere waarheid te erkennen dat alles wat Corry tegen zei en deed voortvloeide uit een sluwe marktstrategie.
Saturday, January 5, 2008
Monday, October 15, 2007
Een nieuwe lente door Herman & Inge
‘Een nieuwe lente en een nieuw geluid’ schreef Willem Frederik Hermans in 1823 waarmee hij zijn Lof der Zotheid begon, hetwelk een internationale bestseller werd en in datzelfde jaar nog werd verfilmd. Meryl Streep en Robert de Niro speelden de hoofdrollen en Stephen Hawkins had een bijrolletje als clowneske benzinepompbediende: het was hilarisch om te zien hoe hij vanuit zijn rolstoel probeerde de tank van Meryl’s Rolls Royce vol te gooien en het publiek kwam niet meer bij als hij daarna met z’n monotone stem ‘I’m
¶ sorry, I can’t really move anything’ zei en Meryl hem een duw gaf zodat hij in z’n rolstoel de berg afrolde. Omdat de zon juist onderging leverde dit een heel fraai beeld op: een zwarte vorm tegen een rode achtergrond. De kudde schapen tien meter verderop raakte in vervoering door dit schouwspel, sommigen zwegen, anderen begonnen opgewonden te blèten. Een bioloog die dit geblèt later –via een bandopname- te horen kreeg, was erin geslaagd de klanken te vertalen naar ‘Kijk de zon gaat onder en de man gaat ten onder, zoals in bepaalde menselijke poëzie, waarin de dichter zijn innerlijke gemoedstoestand koppelt aan de weersomstandigheid op dat moment.’ Halverwege de afdaling kreeg Meryl
¶ Streep echter morele wroeging aangaande haar handeling en rende de arme man achterna. Ze struikelde echter over een bananeschil en brak zo haar nek. De daaropvolgende 8 maanden die ze in coma doorbracht werden later in haar herinnering vooral gevuld met de door haar beleefde vraag of dit ongeval als een ‘straf’ kon worden beschouwd, waarmee haar immorele gedrag vergoed werd, of dat het slechts pech-voor-haar was. Kampend met die vraag besloot ze een forum te formeren met specialisten uit diverse disciplines. Eén van hen was Rupert Sheldrake, die onderzoek had gedaan naar telepathie tussen mens en dier. Het telepathische element was van belang voor Meryl omdat ze graag met Hawkins had willen communiceren maar z’n computerstem gewoon
¶ niet begreep. Sheldrake was echter niet op de hoogte van het ongeval tussen Meryl en Hawkins en reageerde nogal ongevoelig, hij zei niets. Hawkins liet, via zijn stemcomputer, weten dat hij niet gesteld was op een verdere samenwerking, ‘Ik wil weg. Ik wil naar buiten’, maar er werd niet naar hem geluisterd. Hij probeerde het nogmaals: ‘Ik wil weg’, maar toen kreeg hij een epileptische aanval, wat een willekeurige reeks woorden opleverde, die –uiteraard- direct werden geïnterpreteerd door linguïsten overal ter wereld. Volgens sommigen van hen –de freudiaans geïnspireerden met name- drukten deze woorden een latent verlangen uit naar een versmelting tussen kunst en wetenschap. Óf juist de angst hiervoor.
¶ sorry, I can’t really move anything’ zei en Meryl hem een duw gaf zodat hij in z’n rolstoel de berg afrolde. Omdat de zon juist onderging leverde dit een heel fraai beeld op: een zwarte vorm tegen een rode achtergrond. De kudde schapen tien meter verderop raakte in vervoering door dit schouwspel, sommigen zwegen, anderen begonnen opgewonden te blèten. Een bioloog die dit geblèt later –via een bandopname- te horen kreeg, was erin geslaagd de klanken te vertalen naar ‘Kijk de zon gaat onder en de man gaat ten onder, zoals in bepaalde menselijke poëzie, waarin de dichter zijn innerlijke gemoedstoestand koppelt aan de weersomstandigheid op dat moment.’ Halverwege de afdaling kreeg Meryl
¶ Streep echter morele wroeging aangaande haar handeling en rende de arme man achterna. Ze struikelde echter over een bananeschil en brak zo haar nek. De daaropvolgende 8 maanden die ze in coma doorbracht werden later in haar herinnering vooral gevuld met de door haar beleefde vraag of dit ongeval als een ‘straf’ kon worden beschouwd, waarmee haar immorele gedrag vergoed werd, of dat het slechts pech-voor-haar was. Kampend met die vraag besloot ze een forum te formeren met specialisten uit diverse disciplines. Eén van hen was Rupert Sheldrake, die onderzoek had gedaan naar telepathie tussen mens en dier. Het telepathische element was van belang voor Meryl omdat ze graag met Hawkins had willen communiceren maar z’n computerstem gewoon
¶ niet begreep. Sheldrake was echter niet op de hoogte van het ongeval tussen Meryl en Hawkins en reageerde nogal ongevoelig, hij zei niets. Hawkins liet, via zijn stemcomputer, weten dat hij niet gesteld was op een verdere samenwerking, ‘Ik wil weg. Ik wil naar buiten’, maar er werd niet naar hem geluisterd. Hij probeerde het nogmaals: ‘Ik wil weg’, maar toen kreeg hij een epileptische aanval, wat een willekeurige reeks woorden opleverde, die –uiteraard- direct werden geïnterpreteerd door linguïsten overal ter wereld. Volgens sommigen van hen –de freudiaans geïnspireerden met name- drukten deze woorden een latent verlangen uit naar een versmelting tussen kunst en wetenschap. Óf juist de angst hiervoor.
Het kattenbontje door Herman & Inge
Er was eens een kat die toen hij stierf de memorabele woorden sprak ‘maar bewaar mijn bont.’ Dit volgde op ‘Vergeet mijn lot’. Historische intertextuele
¶ referenties waren de kat niet vreemd. Onder elke teen had de kat een asterix laten tatoeëren, die weer verwezen naar andere zaken. De kat zijn interesse ging voornamelijk uit naar interculturele communicatie en’ crossover’, zijn snorharen hadden alle kleuren van de regenboog en vaak maakte hij voor zijn plezier een choreografie, die hij demonstreerde aan derden, meestal musici en theoretici, die hier veel inspiratie uit putten, en artikelen aan wijdden.
¶ referenties waren de kat niet vreemd. Onder elke teen had de kat een asterix laten tatoeëren, die weer verwezen naar andere zaken. De kat zijn interesse ging voornamelijk uit naar interculturele communicatie en’ crossover’, zijn snorharen hadden alle kleuren van de regenboog en vaak maakte hij voor zijn plezier een choreografie, die hij demonstreerde aan derden, meestal musici en theoretici, die hier veel inspiratie uit putten, en artikelen aan wijdden.
The squirrel by Inge, Herman, Miriam and Olivier
‘Your sudden appearence frightens me’ the doctor said. ‘Does it, doctor?’ answered the psychopath giggling. The doctor looked for a place to hide and seeked shelter underneath his desk. Then his chair begins to talk, the psychopath is still
¶ giggling. The doctor is trembling all over.
‘Scared doctors, exactly what we’re waiting for’, shouted a squirrel who watched the scene from the tree that was next to the window. A very annoying thing to say of course, but so was the character of this squirrel. Not without reason: when he was young, he had always been the underdog, or, in his case: undersquirrel. Abused by both of his parents,
¶ no friends, beaten up by his pianoteacher, rejected by the International Scientology Squirrel Society and so on... Our poor squirrel could only live by irony or even sarcasm.
Until that day when he step into the school of micro-botanics where he made the only brilliant study and at the end a tremendous thesis about populating bonzaí, and actually making them bigger, .. even 10 times bigger then their biological characteristics can predict... so here he was... our poor little, stupid, little squirrel was fucking and cheating on mother nature
¶ what a crime in the Rabbit industry! Meanwhile in the office Jeremy Slater was facing another problem: what to do with all these unsold ‘bunny tails’. Jessica looked at him from across the room. She winked. He saw her lovely breasts,
¶ but even that could not stop him from worrying. He saw only one way out, but it was a dirty way...
Then, all of a sudden, the sky broke open, a mouth was visible.. he didn’t understand it. Then the sky closed again, as if nothing had happened . He did not know what to do. There was no way out.. only.. a very dirty way.. this was the way he chose. He opened his pants, pulled down his nickers, bent over and.. sorry I cannot continue, it’s to disgusting.
¶ giggling. The doctor is trembling all over.
‘Scared doctors, exactly what we’re waiting for’, shouted a squirrel who watched the scene from the tree that was next to the window. A very annoying thing to say of course, but so was the character of this squirrel. Not without reason: when he was young, he had always been the underdog, or, in his case: undersquirrel. Abused by both of his parents,
¶ no friends, beaten up by his pianoteacher, rejected by the International Scientology Squirrel Society and so on... Our poor squirrel could only live by irony or even sarcasm.
Until that day when he step into the school of micro-botanics where he made the only brilliant study and at the end a tremendous thesis about populating bonzaí, and actually making them bigger, .. even 10 times bigger then their biological characteristics can predict... so here he was... our poor little, stupid, little squirrel was fucking and cheating on mother nature
¶ what a crime in the Rabbit industry! Meanwhile in the office Jeremy Slater was facing another problem: what to do with all these unsold ‘bunny tails’. Jessica looked at him from across the room. She winked. He saw her lovely breasts,
¶ but even that could not stop him from worrying. He saw only one way out, but it was a dirty way...
Then, all of a sudden, the sky broke open, a mouth was visible.. he didn’t understand it. Then the sky closed again, as if nothing had happened . He did not know what to do. There was no way out.. only.. a very dirty way.. this was the way he chose. He opened his pants, pulled down his nickers, bent over and.. sorry I cannot continue, it’s to disgusting.
Jack's galery by Inge & Tafelgasten
Jack’s galery
Jack was rijk geworden in onroerende zaakjes. Hij kreeg zin in iets anders en dacht: laat ik een galerie beginnen.
¶ Jack zat alleen met een probleem; hij wist niks van kunst. Een niet te overzien probleem dus, want hoe ga je je gedragen in die kringen van mensen die kunst als gespreksonderwerp nummer 1 hebben. Maar niet getreurd.
¶ Hij hield zich voor het te hebben over een punt; een zwart punt op een groot wit vlak.
En in dit punt zou alle vreugde van de wereld zich –als het ware- verenigen. Er moest ergens een begin gemaakt worden. Alle toehoorders moesten zich concentreren op dit ene punt en dan zou het vanzelf gaan groeien, en na verloop van tijd zou het dan zo groot zijn dat alle ongelukkige mensen in dit vreugdepunt zouden kunnen
¶ wonen. Jack hoopte dat zijn lezing veel publiek zou trekken. Dat Jack zichzelf in ondergoed op de affiche had afgebeeld zou hopelijk ook wel helpen. Een lezing door een dame in degelijk ondergoed! Compleet met bril en aanwijsstokje… de cliché-geilaards zouden en masse toestromen. Thuis zakte Jack in een gedeprimeerde lethargie. Hij wist ook wel dat het één grote farce was.
¶ Maar hij moest zichzelf toch op 1 of andere manier vewezenlijken? Hoe deden al die anderen dat in godsnaam?
Jack besloot vuilnisman te worden en geen oog meer te hebben voor schoonheid. Dit werd zijn redding.
Jack was rijk geworden in onroerende zaakjes. Hij kreeg zin in iets anders en dacht: laat ik een galerie beginnen.
¶ Jack zat alleen met een probleem; hij wist niks van kunst. Een niet te overzien probleem dus, want hoe ga je je gedragen in die kringen van mensen die kunst als gespreksonderwerp nummer 1 hebben. Maar niet getreurd.
¶ Hij hield zich voor het te hebben over een punt; een zwart punt op een groot wit vlak.
En in dit punt zou alle vreugde van de wereld zich –als het ware- verenigen. Er moest ergens een begin gemaakt worden. Alle toehoorders moesten zich concentreren op dit ene punt en dan zou het vanzelf gaan groeien, en na verloop van tijd zou het dan zo groot zijn dat alle ongelukkige mensen in dit vreugdepunt zouden kunnen
¶ wonen. Jack hoopte dat zijn lezing veel publiek zou trekken. Dat Jack zichzelf in ondergoed op de affiche had afgebeeld zou hopelijk ook wel helpen. Een lezing door een dame in degelijk ondergoed! Compleet met bril en aanwijsstokje… de cliché-geilaards zouden en masse toestromen. Thuis zakte Jack in een gedeprimeerde lethargie. Hij wist ook wel dat het één grote farce was.
¶ Maar hij moest zichzelf toch op 1 of andere manier vewezenlijken? Hoe deden al die anderen dat in godsnaam?
Jack besloot vuilnisman te worden en geen oog meer te hebben voor schoonheid. Dit werd zijn redding.
Tuesday, October 2, 2007
Untitled by Herman, Inge, Mirjam and Olivier
That night the Titanic sunk... Marie found a rescue-boat and met Joseph. They survived, got married, had no kids because Joseph was infertile, so they opened a
¶ chocolaterie instead. Marie started an affair with Josephine while Joseph did a carpenter-course. The embroidery-afternoons got a very different meaning from this moment. When Joseph came home, -not seldom with a table, or a chair he fabricated by himself-
¶ and asked Marie aboud the 'high-tea' with her friends, Marie had a naughty look in her eyes. Joseph felt the hairs in his neck rising. But as he wanted to attack her with some vicious accusations he saw how somebody's arm had been bitten off by a crocodile
¶ and realized that that was a least a far more bitter situation than his last shot of the, as known as the original, Absynthe... No offence... there... But he dropped the magazine in the chair where his future mother was sitting... There he was... he met his mother! So here she was... she met her son
¶ er song... something like: la la la li! What a tube...
The melody was actually taken from Mozart's 'Eine Kleine Nachtmusik', but because the population wasn't culturally educated no one recognized it and everyone joined hands and danced the rondo, italian style.
¶ chocolaterie instead. Marie started an affair with Josephine while Joseph did a carpenter-course. The embroidery-afternoons got a very different meaning from this moment. When Joseph came home, -not seldom with a table, or a chair he fabricated by himself-
¶ and asked Marie aboud the 'high-tea' with her friends, Marie had a naughty look in her eyes. Joseph felt the hairs in his neck rising. But as he wanted to attack her with some vicious accusations he saw how somebody's arm had been bitten off by a crocodile
¶ and realized that that was a least a far more bitter situation than his last shot of the, as known as the original, Absynthe... No offence... there... But he dropped the magazine in the chair where his future mother was sitting... There he was... he met his mother! So here she was... she met her son
¶ er song... something like: la la la li! What a tube...
The melody was actually taken from Mozart's 'Eine Kleine Nachtmusik', but because the population wasn't culturally educated no one recognized it and everyone joined hands and danced the rondo, italian style.
Untitled by Inge, Mirjam, Olivier and Herman
The judge arrives in the courtroom, everybody stands up, some people give the judge a piece of paper, asking for his autograph. But the judge does not respond
¶ to these ridiculous proposals. 'I am a judge, not some David Beckham', he says. 'David Beckham?!' he squeezed it out of his mouth like an
¶ overdate meatball that was just forced down his throat.
But it was a little more difficult as he thought. He was only trained to swallow Pony meat balls and not a gunshot-like meat balls arrivals. But after few hours, he managed it and he jumped onto the weight machine, as martien called it, and won again, for the third consecutive time, the price of the most eat ball man in meat. Something like that.
¶ And, as ususal, after each competition he went to see if the meatball is
red on the inside. 'What? well done??' he shouted, and everyone around him knew what this meant: the whole kitchen staff would be fired. To the moon. In
¶ a spaceship. But as we all know, spaceships are just atoms, and we're all part of a bigger plan which is this:
I swallow a peanut, the earth swallows me, the ozon swallows the earth, space swallows the ozones. A spaceship is built out of atoms, E.T. points his finger to his nose and says: tuut tuut.
¶ to these ridiculous proposals. 'I am a judge, not some David Beckham', he says. 'David Beckham?!' he squeezed it out of his mouth like an
¶ overdate meatball that was just forced down his throat.
But it was a little more difficult as he thought. He was only trained to swallow Pony meat balls and not a gunshot-like meat balls arrivals. But after few hours, he managed it and he jumped onto the weight machine, as martien called it, and won again, for the third consecutive time, the price of the most eat ball man in meat. Something like that.
¶ And, as ususal, after each competition he went to see if the meatball is
red on the inside. 'What? well done??' he shouted, and everyone around him knew what this meant: the whole kitchen staff would be fired. To the moon. In
¶ a spaceship. But as we all know, spaceships are just atoms, and we're all part of a bigger plan which is this:
I swallow a peanut, the earth swallows me, the ozon swallows the earth, space swallows the ozones. A spaceship is built out of atoms, E.T. points his finger to his nose and says: tuut tuut.
'Well well' by Mirjam, Olivier, Inge and Herman
'Well well, see, I can still be good at something,' she said, as she tied his tie. She disgusted him, but the problem was she knew and
¶ had even dyed her hair black to look more like the witch she tought she was.
But the witch she tought she was for few years... now was only because a child has spy once on her and
¶ was telling to her husband the following story:
In 1658, when the Russian Tsar Alexander the 3rd used his royal silver cutlery for the very first time, Janoushka, his second wife, had sex with their butler, followed by the gardener,
¶ the milkman, the housemaid, the Duke of poland and the royal Horse. Still her sexual lust was burning.
She desired and extra-terrestial lover, and imagined the red glowing finger of E.T. points at her. Since E.T. did not appear, she asked the milkman if he could -next time when he visits her- dress up
¶ like E.T. The milkman does everything to please her.
So when she tells him she actaully prefers cola instead of milk he doesn't mind bringing her black instead of white liquids. Her fresh pink blossemed skin makes him forget all about his love for milk, or his wife...
¶ had even dyed her hair black to look more like the witch she tought she was.
But the witch she tought she was for few years... now was only because a child has spy once on her and
¶ was telling to her husband the following story:
In 1658, when the Russian Tsar Alexander the 3rd used his royal silver cutlery for the very first time, Janoushka, his second wife, had sex with their butler, followed by the gardener,
¶ the milkman, the housemaid, the Duke of poland and the royal Horse. Still her sexual lust was burning.
She desired and extra-terrestial lover, and imagined the red glowing finger of E.T. points at her. Since E.T. did not appear, she asked the milkman if he could -next time when he visits her- dress up
¶ like E.T. The milkman does everything to please her.
So when she tells him she actaully prefers cola instead of milk he doesn't mind bringing her black instead of white liquids. Her fresh pink blossemed skin makes him forget all about his love for milk, or his wife...
Untitled by Mirjam, Inge, Herman and Olivier
Bible class was always so boring. But his mother send him without mercy, because otherwise he'd never become a 'true christian'. When she said that he always had to think of Chris, the boy living across the street, he had
¶ been fantasising about for so long. His blond hair, those cute eyes...
his funny little nose, always running. So moving. She decides to call him, she walks to the phone. It's out of order. Then she writes him a note, puts it in a bottle. And that was it. The phone rings. 'How is that possible. Just a minute ago it was out of order, and now it is ringing.'
¶ She picks up the horn. A deep dark voice, poetry from the middle ages.
That inspires her, because medieval poetry has a very simple rhyme-scheme. That is A-B-A-B. Later this developped into more complex schemes like A-B-B-A, A-B-C-A-B-C or even (much later), the sonnet: A-B-A-B, C-D-C-D, E-E-E. Or something like that. 'Can someone please help me now!' shouted the newsreader, that had by accident swallowed his microphone, because they are so small nowadays, that when
¶ you try to talk close to them, you breathe them in. The newsreader stopped breathing...
ok, you kept this smell in your nose for few hourse... and start thinking that you are sick... really sick and then super sick at a point that you jump into the next taxi for the closest hospital and pretend that you had a smell attack by those stupid citizens of whatever nation... What! you said it... you are trapped... they catch you... here you are in your
¶ room... all alone... how stupid! next time you will brush your teeth!
He told himself. As he looked in the mirror, he got more and more depressed. Those yellow teeth, those great floppy ears, what did he think would come of this? Friends? A marriage? Of course nobody loved him. He decided to watch Oprah. Somebody once told him how she changes peoples lives, he thought it was worth a try. Then he saw she was black.
¶ been fantasising about for so long. His blond hair, those cute eyes...
his funny little nose, always running. So moving. She decides to call him, she walks to the phone. It's out of order. Then she writes him a note, puts it in a bottle. And that was it. The phone rings. 'How is that possible. Just a minute ago it was out of order, and now it is ringing.'
¶ She picks up the horn. A deep dark voice, poetry from the middle ages.
That inspires her, because medieval poetry has a very simple rhyme-scheme. That is A-B-A-B. Later this developped into more complex schemes like A-B-B-A, A-B-C-A-B-C or even (much later), the sonnet: A-B-A-B, C-D-C-D, E-E-E. Or something like that. 'Can someone please help me now!' shouted the newsreader, that had by accident swallowed his microphone, because they are so small nowadays, that when
¶ you try to talk close to them, you breathe them in. The newsreader stopped breathing...
ok, you kept this smell in your nose for few hourse... and start thinking that you are sick... really sick and then super sick at a point that you jump into the next taxi for the closest hospital and pretend that you had a smell attack by those stupid citizens of whatever nation... What! you said it... you are trapped... they catch you... here you are in your
¶ room... all alone... how stupid! next time you will brush your teeth!
He told himself. As he looked in the mirror, he got more and more depressed. Those yellow teeth, those great floppy ears, what did he think would come of this? Friends? A marriage? Of course nobody loved him. He decided to watch Oprah. Somebody once told him how she changes peoples lives, he thought it was worth a try. Then he saw she was black.
The Sad Story of Amélie by Herman, Olivier, Mirjam and Inge
Amélie once found a little box full of treasures from the past. She found it in her wall, behind a tile that was loose. 'oh,' said Amélie and thought of a nice filmscript, based on her, doing good to the world.
¶ 'Oh, no' said Amélie, 'no, no, no, that would be boring. Let's be evil instead'. And so she did:
She did something that even the university of physics and macro-physics would never experiment in any thesis. She did something that if you think of it would bring you directly to hell.
¶ But Amely was prepared for anything and she took
serious precautions. She decided to wear the non-sexy, but body-correcting underwear, pink lipstick, but not too pink, so it would not make her look like a total slut. Hair in a tail, classy yet
¶ sophisticated and she could always wear it down when things got hot...
The mans deep dark voice raised the temperature in the room. She wetted her lips, to cool down a bit. Something she learned from the animals, but
¶ more civilized of course. Staring at somebody with an opened mouth makes not a very intelligent impression. She
then decided that intelligence doesn't really matter, that in fact intelligence is like a disease that gives a very blurred vision on the world and that, in order to be pure and authentic, it's better NOT to be intelligent, but only sensitive, or even: instinctive, so, thinking all that, her conclusion was that it's better to open the mouth, drip saliva freely, lick the environment, why not?, so to become a ENLIGHTENED HIGHER BEING. And so she did...
¶ 'Oh, no' said Amélie, 'no, no, no, that would be boring. Let's be evil instead'. And so she did:
She did something that even the university of physics and macro-physics would never experiment in any thesis. She did something that if you think of it would bring you directly to hell.
¶ But Amely was prepared for anything and she took
serious precautions. She decided to wear the non-sexy, but body-correcting underwear, pink lipstick, but not too pink, so it would not make her look like a total slut. Hair in a tail, classy yet
¶ sophisticated and she could always wear it down when things got hot...
The mans deep dark voice raised the temperature in the room. She wetted her lips, to cool down a bit. Something she learned from the animals, but
¶ more civilized of course. Staring at somebody with an opened mouth makes not a very intelligent impression. She
then decided that intelligence doesn't really matter, that in fact intelligence is like a disease that gives a very blurred vision on the world and that, in order to be pure and authentic, it's better NOT to be intelligent, but only sensitive, or even: instinctive, so, thinking all that, her conclusion was that it's better to open the mouth, drip saliva freely, lick the environment, why not?, so to become a ENLIGHTENED HIGHER BEING. And so she did...
Untitled by Olivier, Mirjam, Inge and Herman
And there she was. alone in the dark... again! With her nails, half done and her hair half blond. She was again waiting for the same moment. This moment when the electriciy is too low to handle the magnetic field of the fridge door. This moment when the firdge door is openin, all by itself, like if a ghost would have opened it, as someone would imagine it.
¶ And she was there, staring at the Yop bottle.
It dawned on her she would never get rid of this if it got to her like that. After all, Mary got a haircut last week and still looked fine. Imagine if everyone would stop seeing a hairdresser,
¶ how would we all look? She wondered, while drinking straight from the bottle now,
like miss Hanigan, from 'Annie', the movie. 'We will either look like angels, either as some piece of moulded cheese,' she thought. 'It's oké, I live in the moment, I feel an itch between my toes, but I don't care. I care for the animals. Animals are sacred creatures.
¶ Gee. Maybe I shouldn't drink so much.' She thought, 'I look like a cherrypie with ribbons stuck in it.'
'No, worse,' she thought, 'like a plate of spaghetti with goatcheese and cucumber'. The idea of the combination of goatcheese and cucumber made her so sick that she had to puke. And then the weird thing happened: everywhere that
¶ her puke touched the ground, flowers sprung up, leaving a beautiful field of color behind her. It was magic!
A baroque or whatever picture... here she was... She just finished her dream... her bed was covered with potatoes and cucumber... rabbits and everything... a little farm in her bed. But what a dream!
¶ And she was there, staring at the Yop bottle.
It dawned on her she would never get rid of this if it got to her like that. After all, Mary got a haircut last week and still looked fine. Imagine if everyone would stop seeing a hairdresser,
¶ how would we all look? She wondered, while drinking straight from the bottle now,
like miss Hanigan, from 'Annie', the movie. 'We will either look like angels, either as some piece of moulded cheese,' she thought. 'It's oké, I live in the moment, I feel an itch between my toes, but I don't care. I care for the animals. Animals are sacred creatures.
¶ Gee. Maybe I shouldn't drink so much.' She thought, 'I look like a cherrypie with ribbons stuck in it.'
'No, worse,' she thought, 'like a plate of spaghetti with goatcheese and cucumber'. The idea of the combination of goatcheese and cucumber made her so sick that she had to puke. And then the weird thing happened: everywhere that
¶ her puke touched the ground, flowers sprung up, leaving a beautiful field of color behind her. It was magic!
A baroque or whatever picture... here she was... She just finished her dream... her bed was covered with potatoes and cucumber... rabbits and everything... a little farm in her bed. But what a dream!
Ah by Olivier, Herman, Inge and Mirjam
Hgrm... Hmm..
Dear customers, as you know we have been really good this year and so will be the next one. All of my partners and me, personally, would like
¶ to thank you for buying....
This was a very commercial thing to say, so of course the communist movement responded quite strong on it. Which didn't really matter. In the meantime the King of France was having a bath. Finally. It had been 2 years he didn't have one and of course this produced a horrible smell. 'It's a Dutch tradition to receive
¶ guests while having a bath', said the king, while receiving Lorenzo de Medici.
'When you are rich and powerfull you don't have to be ashamed. Look at my body, it is a gift from God, look how well shaped my forms are, look how elegantly I can move the seperate parts...'
¶ One of the guests strated laughing, something the king could not at all apreciate.
As nobody seemed to notice his itching got worse and forced him to go to the toilette where finally he could let down his pants and scratch. Oh! that felt so good!
¶ Those idiots. They had no idea. He looked in the mirror, looked at every tiny freggle on his face. He loved that.
But, no way, he wasn't the guy they were looking for... he was more tall and used to carry a ball. He was lost, ... as those lines... Again he had a look in the mirror and... what a pleasure for him, he loved him! As he was reading Elle and smoking Vogue,... he liked
¶ his man life, as a new man.
The new man was like this: he had no fear for death, he approached people full of love, he only wore designer clothes, picked the color of his nailpolish with extreme care, he beleived in a higher being while at the same time being agnostic, the new man danced without moving his feet, he loved goat cheese but would never eat it with cucumber. Yes, it was quite hard to be 'the new man' but nevertheless it was challenging to become one.
Dear customers, as you know we have been really good this year and so will be the next one. All of my partners and me, personally, would like
¶ to thank you for buying....
This was a very commercial thing to say, so of course the communist movement responded quite strong on it. Which didn't really matter. In the meantime the King of France was having a bath. Finally. It had been 2 years he didn't have one and of course this produced a horrible smell. 'It's a Dutch tradition to receive
¶ guests while having a bath', said the king, while receiving Lorenzo de Medici.
'When you are rich and powerfull you don't have to be ashamed. Look at my body, it is a gift from God, look how well shaped my forms are, look how elegantly I can move the seperate parts...'
¶ One of the guests strated laughing, something the king could not at all apreciate.
As nobody seemed to notice his itching got worse and forced him to go to the toilette where finally he could let down his pants and scratch. Oh! that felt so good!
¶ Those idiots. They had no idea. He looked in the mirror, looked at every tiny freggle on his face. He loved that.
But, no way, he wasn't the guy they were looking for... he was more tall and used to carry a ball. He was lost, ... as those lines... Again he had a look in the mirror and... what a pleasure for him, he loved him! As he was reading Elle and smoking Vogue,... he liked
¶ his man life, as a new man.
The new man was like this: he had no fear for death, he approached people full of love, he only wore designer clothes, picked the color of his nailpolish with extreme care, he beleived in a higher being while at the same time being agnostic, the new man danced without moving his feet, he loved goat cheese but would never eat it with cucumber. Yes, it was quite hard to be 'the new man' but nevertheless it was challenging to become one.
Friday, August 17, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)
